İlhan Kırca Şiirleri - Şair İlhan Kırca

İnsan dediğin bir zalım hayvan
Ateş düştüğü yeri yakıyor bak
Birinin kanı birine derman
Ateş düştüğü yeri yakıyor bak

Dağlarda ölüm kol geziyor

Ne kadar süslensende yaldizli yilan
Huyun ciyan dilin catal deyilmi
Uykulu körler hep birinin malidir
Bir gün sokacagin ayan beyan deyilmi

Birgün kafani kiracak hakkin bastonu

Bahçende sevda çiçekleri açmıyor
Yaban otları basmış göz bebeklerini
Ölümü seçiyorda yaşamı seçmiyor
Gözleri kör kulakları sağır
Ölü bir beygirin sağrıları kadar

Bir başına kalmak varmış dünyada
Bilmediğin göllere dalmamalısın
Uçsuz denizlerde belirsiz rotada
Dümensiz yelkensiz kalmamalısın

Yiğit yoksa gerekmez meydan
Tafra atıp höykürsünmü seytan
Utanın utanın bindiği taydan
Sırtınıza kurulup sultan olmasın

Kuş kadar beynin yokmuş senin
Vatanını ilini satan utanmaz
Selamın sabahın arap dilinde
Fark etmeden batan utanmaz

Aklın izanın ipotek bugün

Hiçmi akıldan nasib almadın
Vatanını ilini satan utanmaz
Selamın bile arab dilinde
Farkında mısın batan utanmaz

Bir kurşun gibi gelip geçti yıllarım
Zaman bana ben zamana uyamadım
Hali hayatımızda böyledir hallarım
Zaman bana ben zamana uyamadım

Elde sevda. bizde veda mevsimi
Güz yelleri ırgalar dalımızı bizim
Yoktan var eden yüce tanrımız
Vardan yok oldu varımız bizim

Varsın ak düşsün saçlarımıza
Yeterki ateş düşmesin yüreğimize
Ateş düşmesin ormanlarımıza
Yeşil yeşil dursunlar bulutları altında
Dağlarımızdan esen serin rüzgarlarda
Dalgalansın ay yıldızlı bayrağımız