elveda şehir
ve yağmurları.
toprak kokulu manav önü,
köşede kavga eden eski evliler.
ben diye başlayan başa kakmalar.
yağan yağmurda dolaşan avanak.
su çukurlarını dolduran, dikkatsiz teker.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




....
ihahi tecelli, kalmaz mahşere....!
...
bence de
en güzel
en gerçek
ve
çok inanılası
bir dize...
gerçek hayattan...
yürekli yüreğine
sağlıklar ola...
ŞiirCan Kardeşin...
tebrik
ve
teşekkürler
dostlukla :)
Hür...
evet...yürek işi bir şiir..kutlarım hocam..rastgele...
muhteşem
hakikaten başka bir kelime bulamıyorum
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta