İkinci Baharın Sonu Şiiri - Abdullah Uludağ

Ruhum musalla taşında,
Henüz bedenim hayatta.
Ölümü bekleyen birine
Nasılsın diye sorulmaz.

Çünkü bazı sorular yaşamak içindir,
Ben beklemekteyim toprağı,
Çiçek açmayı geç öğrendim,
Yere dökülmeyi erken sandım.

Bu bahar ne ilkbahar kadar masum
Ne sonbahar kadar dürüsttü.
Zemherinin ayazı kadar sert,
Karakış kadar çetin geçti ömrüm.

Dualar yarım kaldı üstümde,
Selalar erken okundu.
Bir âminle bir “keşke” arasında
Gidip gelen bir ruhum var.

İkinci bahar da bitti şimdi,
Geriye susmayı öğrenmiş bir kalp
Taş kadar soğuk bir kabulleniş,
Toprağı bekleyen bir cansız beden kaldı.