Biri vardı, huzur arıyordu.
Hayata iyi tarafından baktı,
Karamsarlıktan uzaktı
Etrafına huzur verdi,
Kendi de Huzur’a erdi.
Biri vardı, kusur arıyordu.
Örümcek ağları ördü,
Bardağin hep boş yarısını gördü.
Kendi dahil, herkesi üzdü;
Onun için bütün mevsimler güzdü.
Durmadan keyfi kaçtı, kesildi yemeden
Göçtü, gitti şöyle bir “Oh! ” Diyemeden.
(Kapılar kitabından)
Ümit Kilislioğlu ÖzgerKayıt Tarihi : 19.03.2004 21:36:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!