İki Kelime Şiiri - Arif Sinan Bolatlı

Kendi, kendime şaşırıyorum; yılların, hadiselerin harap ettiği bir vücutta kalbim hala ilk günlerdeki gibi çarpıyor. Şimdi yavaş yavaş kendimi buldukça beni iğnelemek isteyen acıların, bana boyun eğdiremeyecek kadar cılız ve bayağı şeyler olduklarını anlıyorum. Burada ne şehrin tozlu, gürültülü sokakları ne dedikodulu kalabalığı var. Burada huzur var. Anlıyorum ki huzur, sorunsuz olmak değil sorunların aşılabileceğine inanmakmış. Ve aşılması gereken en büyük sorun aşk olduğunu da öğretiyor. Sonsuz zamana ve uçsuz bucaksız uzama düşülen sessiz, silik notlardır yaşamlarımız. Belleklerimizden, ruhlarımızdan, tenimizden uzak yerlere yazılır; bazen sancılı bazen ölümcül ve çok çok nadir olarak da mucizevi bir biçimde. Otobüs duraklarının mazotlu hayaletlerinin, araba markalarının, kredi kartı faizlerinin, asfalt çalışmalarının, para kazanmak için çırpınıp durmanın; hayatın sonsuz karmaşasının ve çirkinliğinin ötesinde gizli bir düş gibi… İnsanların, iyi ve güzel olan her duygu, kayıp bir hazinenin parçasıymış gibi geçmişte aradığı çağda, aşk bir mucizeden başka nedir ki?
Aşkın kaç tür rengi var, deniz kadar mavimi gül kadar kırmızımı yada gökkuşağı kadar renklimi? Yada aşka rengi veren iki serseri aşık mı veya kendilerini kaybetmiş aşıklar mı? Aşk tek başına yalnızlıkken onu oradan çıkartan iki kalp olabilir mi. Yada iki kalbin yalnızlığını gideren, parçalayan veya yalnızlığı güzelleştiren aşk mı? Herkes sormalı aslında bu soruları kendine. En son sorduğumda yıldızları sayıyordum ve her yıldıza onun ismini veriyordum ‘aşk’ı yani….Sıralıyordum tüm cümleleri keşke, hep böylemi olacak, nerede hata yaptım, bunlar yerine önce sormuş olsaydım kendime cevabı bulabilirdim. Ve şimdi soruyorum kendime kaç türlü rengi var; tek onun vermiş olduğu renk ismine ne takarsanız takın tek renk tek isim olacak. Ben yalnızlığa da aşıktım, yalnızlığım güzelleştiren oydu ve şimdi sadece yalnızlık kaldı ardından, kendime sormadığım için. Gök kuşağını güzel yapan yağmurun ardından çıkması değil mi yâda güneşle dans etmesi değil mi. Yalnızlığımızı yâda her neyse bizi güzelleştiren’ o’ değil mi?