İhtiyarlık Şiiri - İbrahim Uludağ

​İhtiyarlık
Yaprak yaprak koptu ömür takvimi
Saatler son demi vuruyor artık
Garantisi bitmiş cihazlar gibi
Her yanım arıza veriyor artık

​Doktor her gün yeni dertler ekliyor
Tansiyonum yüksek kalbim tekliyor
Romatizma, şeker sıra bekliyor
Kemikleri dersen eriyor artık
​
Belim kamburlaştı, dizim tutmuyor
Dişim yok boğazım lokma yutmuyor
Ağrılarım gece hiç uyutmuyor
Hanım boşa yatak seriyor artık
​
Kalmadı dünyaya meylim, hevesim
Daraldı mı n'oldu göğüs kafesim
Yetmiyor en ufak işe nefesim
Elimi oynatmak yoruyor artık
​
Bilirdim her şeyi görürdüm nerde
İğneyi bulurdum samanlık yerde
Çekildi katarakt denilen perde
Gözlerim dumanlı görüyor artık
​
Elbette yaşlılık, bir şey diyemem
Ellerim titriyor yemek yiyemem
Sırtıma temiz bir libas giyemem
Yemekler üstümde kuruyor artık
​
Eskiden civandım, yoktu menendim
Solgun gazel oldum, sarardım sendim
En son bir bebeğe döndüm tükendim
El altıma bezler varıyor artık
​
Nerede o kaslı, kuvvetli kollar
Nerede o eski gittiğim yollar
Ben koşsam tosbağa yanımdan sollar
Bir dakka bir saat sürüyor artık
​
Silinip kayboldu alemden ünüm
Bir hayal misali geçmişim dünüm
Maziyi yad ile gidiyor günüm
Ufukları hüzün bürüyor artık
​
Kalmadı dünyada hayatın tadı
Anladım ruhum da ihtiyarladı
Görünür mü diye dostun kanadı
Bakıp her tarafta arıyor artık
04.05.2025