İhanet " Şiiri - Afşin Dualı

İçimde bir mezarlık yükseliyor sessizce
Ölenler var, sönenler var her gece
Konuşanlar sustu, gidenler çoktan unutuldu
Gelenler bile o eşikte durdu, kurudu
​
Herkes öldü içimde, koca bir tenhalık kaldı
Zaman, elimdeki son avuntuyu da çaldı
Yollarım kapandı, pusulam yine şaştı
Gölgeler boyumu aştı, ruhum yavaşladı
​
Karanlık bir göl gibi çöktü üstüme ihanetin sessizliği,
Kimsesiz bir şehirde, tek başına, dipsizlik.
​
Duvarlar üstüme yıkılıyor, sesim çıkmıyor
Kimse bu yıkıntının altında ne var, bakmıyor
Sadece rüzgâr geçiyor boşlukta ıslık çalarak
Benimle vedalaşıyor, yavaşça uzaklaşarak