İğne Şiiri - Rumeysa Haksever

Bir kez topuğuma girdi iğne,
ellerim bin kere çıkardı yerinden.
Bendeki gurur bir ondan mı saklandı,
o mu el verdi girmesine yeniden.

Bir tık öne fırlamış dişine kadar fark ettiğimiz,
bizi karanlıkta yüzüne tutulan fener olsak
fark etmezdi;
bu his, gıcırdayan kapının
kendini kusurlu sanması gibiydi.

Ses tellerime kadar gelip
sözleri içime doğru süpürdüğüm günler çoğaldı;
iç organlarım bana söyleniyor yine;
söylenmeyen her şey birikip
onları sıkıştırıyor diye.