Hayat erken aldı benden ne varsa
Gülmek hep yarım kaldı dudaklarımda
Herkes bir umutla tutundu hayata
Ben hep düşenin yanında kaldım
Sevdikçe yüküm ağırlaştı
Giden gitti, dert bana kaldı
Bir gece, bir sessizlik
Geceler bana yâr oldu
Benim hayatım böyle gelmiş böyle gider
Gülmek çoktan küsmüş bu yüzüme
Ne tutacak bir dal kaldı
Ne de “geçer” diyen bir tek yüreğe
Benim hayatım böyle gelmiş böyle gider
Her sabah biraz daha eksilerek
İçim kanar, sesim çıkmaz
Kimse bilmeden, kimse görmeden
Bir sözle yıktılar beni
Bir bakışla sildiler
Ben sonuna kadar sevdim
Onlar yarı yolda gittiler
Masalar bilir halimi
Duvarlar ezberledi derdimi
Adımı unuttum zamanla
Acı çağırır oldu beni
Benim hayatım böyle gelmiş böyle gider
Sırtımda taş, içimde yangın
Ne sabah huzur getirir
Ne gece bırakır beni yarım
Benim hayatım böyle gelmiş böyle gider
Alıştım içimden çöküp susmaya
Herkes benden bir parça aldı
Geriye kalanla yaşamaya
Bir gün sorarlarsa halimi
“İdare eder” der geçerim
Çünkü alıştım kaybetmeye
Ben böyle yaşamayı öğrendim
Kayıt Tarihi : 11.3.2026 20:29:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!