İçinde kalan boşluk Şiiri - Ferhat Parlak

Bazı sabahlar vardır…
Gözlerini açarsın ama güne başlayamazsın.

Yataktan kalkmak,
Dışarıya adım atmak zor gelir.

Çünkü bir şey eksiktir.
Ama o eksiklik ne odadadır,
Ne de dışarıda.

Tam içindedir.
Göğsünde…

Sanki her şey normalmiş gibi davranman gerekir.
Ama içinde fırtınalar kopar.

Bir zamanlar her gün sesini duyduğun,
Yanında olduğunu hissettiğin kişi,
Artık sadece hatıralarda yaşıyordur.

Gözlerin bir noktaya takılır.
Zihnin ona doğru kayar.

Her an yanında olan o his,
O sıcaklık…
Şimdi yerini derin bir boşluğa bırakmıştır.

Kimi seversen sev,
Kimi görürsen gör,
Bir şey eksik kalır.

Hiçbir şey o boşluğu doldurmaz.

Dışarıdan her şey aynı görünebilir.
İnsanlar konuşur, güler,
Şehir yine aynı hızda akar.

Ama sen,
Her şeyin değiştiğini bilirsin.

Çünkü bir insan gitmiştir hayatından.
Bir daha dönmemek üzere.

Ve senin içinde bir yerler kırılmıştır.

O kırık parçalarla yaşamayı öğrenmek zorunda kalırsın.

Bir daha asla aynı olamazsın.

Onunla paylaştığın anlar,
Güldüğünüz zamanlar,
Hatta en sıradan konuşmalar bile
Senin içinde yankılanır.

Herkes için önemsiz olan bir kelime,
Senin için bir dünyadır artık.

O dünyaya her girdiğinde,
Kalbin bir kez daha sıkışır.

Elini uzatmak istersin…
Ama tutacak bir şey yoktur.

Zamanın her şeyi iyileştireceği söylenir.

Ama bazı yaralar vardır,
Sadece kabuk bağlar.

Altında hâlâ kanar.
Hâlâ acır.

Ve o acı,
Her gün biraz daha büyür.

Belki unutmaya çalışırsın.
Belki başka şeylerle doldurmaya çalışırsın hayatını.

Ama o eksiklik…
O özlem…
Hep oradadır.

En çok da yalnız kaldığında hissedersin bunu.

Gecenin sessizliği,
O boşluğu daha da derinleştirir.

Uyumak istersin…
Ama o uyku bir türlü gelmez.

Çünkü bir zamanlar seninle olan biri,
Şimdi başka bir yerde,
Başka bir hikâyenin içinde.

Sen ise…
Bu hikâyenin dışında kalmışsındır.