Umutlarıdır insanı mutluluğa, üzüntüye sürükleyen
Acılar vardır bazen dinmek bilmeyen, kapanmaz yaralar vardır...
İçimizde ta derinlerde küçücük, masum bir çocuk besleriz biz
Saniyelik coşkular yaratan.
Mutluluğumuzdur o çocuğu içten çıkartan, dışarıya vuran...
O gelince çiçekler, kuşlar yağar benim başıma,
Gözbebeklerim derinden gülümser O'na
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta