İçimdeki Dünya Şiiri - Mustafa Alp

insan, dünyayı olduğu gibi değil,
içinde olduğu hal gibi görür derler.
bir yağmur düşer kalbine sessizce,
şehir ıslanır, bulutlar ağlar, gök inler.

güneş doğar bazen en parlak yerden,
ama gözünde gece varsa sabah sökmez.
en mavi denizler uzansa önüne,
için kuraksa bir damla umut yetmez.

bir aşk taşırsa yüreğinde gizlice,
taş duvarlar bile çiçeğe keser.
rüzgar en sert haliyle esse dahi,
saçlarına değen melteme döner eser.

keder çökerse kirpiklerinin ucuna,
kuşlar susar, bahar geç kalır.
gülüşün sönmüşse aynalarda,
renkler solar, aynalar daralır.

oysa sen bir sevdayla bakarsan ufka,
ufuk genişler, yollar çoğalır.
bir el değse titreyen avuçlarına,
gece incinir, karanlık dağılır.

kalbin neye inanırsa dünya odur,
gördüğün biraz sensin aslında.
kırgınsan hayat sivri bir taş,
mutluysan çiçek açar avuçlarında.

bir tebessüm düşerse yüzünden yere,
toprak bile sevinçle kabarır.
bir ah yükselirse göğsünden göğe,
yıldızlar yerinden kayar, sabır daralır.

insan, aynasını taşır içinde,
dışarısı içinin yankısıdır.
sevgiyle bakarsan en tenha sokağa,
orası kalbinin şarkısıdır.

ve bil ki dünya, sen nasılsan öyle,
bir sır gibi açılır, bir sır gibi susar.
içinde umut varsa sabah erken gelir,
içinde fırtına varsa denizler taşar.

o yüzden kalbini güzel tut sevgilim,
bakışların bahara dönsün her gün.
çünkü sen neysen, dünya da odur
sen güldüğünde güler bütün bir ömür.