Yalnız kaldığım çok zaman var
Aslında hep yalnıızım
Bazen geçici kalabalıklar olur
Varlığımdan habersiz....
Bir virgül gibi zamanda ...
Sessizce yalnızlığıma koşarım
Kendimden kaçmak için değil
İçimde susturduğum kelimeleri
Yeniden duyaibilmek için....
Sonra kelimeler bir cümle oluşturur kendiliğinden
Ardından bir diğeri
Uzayan mısralara dönüşür
Ben yine susarım
içimdeki çocuk yazar.....
Много раз я бываю один.
На самом деле, я всегда один.
Иногда появляются временные толпы.
Не замечая моего существования…
Как запятая во времени…
Я молча бегу навстречу своему одиночеству.
Не чтобы убежать от себя.
А чтобы снова услышать слова, которые я подавил в себе…
Затем слова спонтанно образуют предложение.
Затем другое.
Превращается в длинные стихи.
Я снова замолкаю.
Ребенок внутри меня пишет…
Kayıt Tarihi : 8.09.2026 16:33:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bir yalnızlık anıydı ,alışkanlık olmuş konuşmak kalemimle ...




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!