İcimdeki cocuk Şiiri - Ebubekir Tuncer

İçimdeki çocuk
Ağlayan ben miyim yoksa
içimdeki çocuk.
icimde haykıran,
karanlığa doğru bir çocuk .
Ulaşmaz çığlıkların
ulaşmaz avazın
Kendini yorma çocuk .

Sokaklarda gördüğüm Senmisin,
tenhalarda dolaşan
Şefkatli bir el bekleyen.
Nebinin gözlerinden damlayan,
toprağa değmeden gönlüme giren
Merhamet
Seni en son kim gördü.
Hangi tenhada , hangi kuytudasın.

Sen eli yakan bir korsun şimdi .
Eriyen bir kar tanesi.
Kirlenecek bir beyaz,
küçük bir çocuk , Ismail
tek başına bir Meryem
Seni taşıyan sineleri tanırdım.
Ay gibi parlardi. huzur verirdin ,
Sığınılacak bir liman gibi.

Seni taşıyan yürek bir başka atardı.
Her biri kahraman her biri Ali gibi.

içime gömdüm seni kimseler bilmesin duymasın bir Sır gibi.
Sen elleri yakan bir kor tanesi simdi .

kuytularda , karanlık gecelerde birkaç damla gözyaşı ile besledim büyüttüm seni.

Şimdi kor tanesi
elleri yakarsın.
Sineler taşımaz oldu. yürekler taşımaz oldu.
bakireler senden utanır oldu.

Görmüyorum artik dünya kaygısız hiç hesapsız
Çocuklar bile adam gibi

içimdeki çocuk
yüzünü çevirme
gözlerini kaçırma benden
kalmadı kimsede
Merhamet
Haya ,Vicdan
Gözyaşı ,Sevgi, Hayaller ve Rüyalar
Kalmadı kimsede
Kalmadı çocuklar . kalmadı hiç çocuk .
Onları da sardı dünya kaygıları.
Onlarında dostlukları sevgileri bir hesap üzerine .

Sen tanıdığım son çocuk .
Sen tut elimden.Senin merhametin senin imanındır beni kurtaracak.
Senin sayende her gün güneş doğacak .
Senin Saflığındır dünyayı kurtaracak.
Senin sayende Nebi yüzüme bakacak.