İçimdeki ateş Şiiri - Tarık Ağalar

Diba bir elbise diktim ayrılığa.
Kendimi varlığında var edemiyorum.
Şehrin loş ışıklarının altında;
Her köşede kalbimin bir parçasını bıraktığım,
Kirli kaldırımlarini gözyaşlarımla yikadigim,
Buz gibi duvarlarını sen yerine koyarak, sarıldığım
Ve her dönemecini seni görmek umuduyla döndüğüm,
Sokaklarında yürüyorum.
Yürürken bazen rast geldiğim,
Omuzlarında yaşamın ağır yükü,
Feri kaçmış gozlerinde,
gerçekleşmemiş hayallerin hüzünlü ışığı,
Ellerinde karşılığını alamadığı emeklerinin
derin çatlaklıkları,
Dermansız ayaklarıyla sürüklediği,
İki büklüm bedenlerini taşıyan,
Yaşını almış insanların silüetinde,
Bizi seyre dalıyorum.
Onlar geçip uzakta kaybolana kadar,
Arkalarından derin bir teessür ile bakıyorum.
Aklımın tahammül sınırlarını zorluyor yokluğun.
Tahayyülümün takati tükeniyor artık.
Ellerim üşüyor kalem tutunca.
Seninle başlayan cümleleri yazmaktan korkuyorum hanidir.
Utanmaz, arlanmaz,ipe sapa gelmez
Bir sensizlikle başa çıkamıyorum.
Terazisi düzgün tartmayan mantığımla
Şirazesi kaymış muhakememle
Adalette ölçüsü kalmamış,
Bir vicdanla yaşamaya çalışıyorum.
Senin yüzünden annenim akıllı çocuğu,
Babamın aslan oğlu,
Abimin yiğit kardeşi,
Kızkardeşimin anlayışlı abisi,
Akrabalarin kıyasinda örnek gösterdigi,
Komşuların parmakla gösterdiği adam olamıyorum.
Elimi attığım şeyler kuruyor senin yüzünden.
Senin yüzünden rızkıma kefil olamıyor usta ellerim.
Diba bir elbise diktim ayrılığa.
Varlığına varlığımı armağan edemiyorum.
Rüyalarımda,
hayallerimizde bizim için doğurduğun cocuklar,
Hesap soruyorlar benden.
Çocuklarimiza hesap veremiyorum.
Onların katili olduğunu söylemek istemiyorum.
Bizi katleden usta bir katil olduğunu,
Bilsinler istemiyorum.
Ve sana,
Acz kokan sözlerle yalvarıyorum.
Gel ve yaşat bizi...