Bu akşam çocukluğum geldi yanıma,
Öylece kapıyı çalmadan.
Ayakları tozlu, dizleri yaralı,
Çocuk gülücüğü yanaklarıyla
Minicik avuçlarında
iki misket, bir de sakladığı yaz.
Karşılıklı oturduk,
ben sustum, o sustu.
Aramızda yıllar kadar uzun
bir çay buğusu gibi zaman.
"Ne çok yorulmuşsun" dedi,
"Gözlerin hep bir yere yetişmeye çalışıyor."
Yutkundum,diyemedim büyüdüğümü,
o çoktan anlamıştı küçülmediğimi.
Ben ona kederlerimi, sevinçlerimi
takvimleri, telaşları anlatacaktım,
o bana dut ağacını, ilk bisikleti,
sokağın bitmediği o akşamı hatırlattı.
Ben unutmamak için not alırken,
o unutur gibi yaşayarak hatırlıyormuş meğer
.
Kalkarken cebime bir şey bıraktı,
ne para, ne akıl.
Eskimiş bir cesaret.
"Yine gel" dedim.
Gülümsedi.
"Sen gel" dedi.
Yiğit Metin Sevindik
Kayıt Tarihi : 1.05.2009 04:07:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!