İçimde Ölen Biri Var Şiiri - Hamit Atay

İçimde Ölen Biri Var

İçimde ölen biri var,
Adını kimse bilmez,
Bir sır gibi saklarım,
Bir yara gibi gizlerim.

Ne zaman bir gülüş duysam,
Kulaklarımda onun sesi,
Ne zaman bir yolculuk başlasa,
Gözlerimde onun izi.

Ben yaşarken, o çoktan gitmiş,
Bendeki nefes ona uğramaz,
Bir yanım mezar taşına yaslanmış,
Bir yanım hâlâ hayata tutunamaz.

İçimde ölen biri var,
Ne toprağa koyabildim,
Ne dualarla uğurlayabildim,
Ne de unuttum…

Bazen gece yarısı kalkar,
Onunla konuşurum fısıltıyla,
Görünmez bir misafir gibi
Oturur yanımda,
Karanlığa gözlerini bırakır.

Her şarkıda adı geçmez belki,
Ama her mısrada izi var,
Benim şiirlerim onun mezarı,
Benim suskunluğum onun ağıdı.

Ah, kimseler bilmez,
Benim içimde ölen biri var…
Ne doğacak, ne büyüyecek,
Ne de yeniden can bulacak.

Ama ben yaşadıkça,
Onun hatırası nefes alacak.
Ben ağladıkça,
Onun yüzü yağmurlarda akacak.
Ben sustukça,
Onun çığlığı içimde yankılanacak.

Ve bir gün ben de gittiğimde,
Belki aynı göğün altında buluşacağız,
Ama o güne dek,
İçimde ölen biriyle yaşamaya
Devam edeceğim…

Hamit Atay