İçim Üşüyor Şiiri - Okan Sancakdar

Ne kar yağıyor dışarıda ne ayaz var sokakta,
Ama içimde bir kış hüküm sürüyor.
Herkes bir telaşla koşarken hayata,
Bir yanım sessizce kendine üşüyor.

Ne bir hırka örter gönlümdeki boşluğu,
Ne de sıcak bir oda dindirir bu sızıyı.
İnsan bazen kalabalıkların ortasında,
Arar da bulamaz kendine ait bir sıcaklığı.

Bir zamanlar bir bakış yeterdi ısınmaya,
Şimdi binlerce söz dokunmuyor yüreğime.
Demek ki soğuk dediğin hava meselesi değilmiş,
Bazen insan üşür en çok sevildiği yerde.

Kim bilir kaç yürek var benim gibi,
Gülüşünün ardına saklamış ayazını.
Dışarıdan bakınca bahar sanırsın onları,
Oysa içlerinde çoktan bitirmişler yazını.

Ben artık kıştan korkmuyorum inan,
Karın yağması değil insanı üşüten.
Bir gönülde yerin varken yok sayılmak,
İşte budur insanın ruhunu donduran neden.

Ve öğrendim ki hayatın en acı gerçeğini:
Her soğukta soba aranmazmış insan.
Bazen bir çift samimi göz,
Koca bir ömrün kışını bahara çevirirmiş.