Van’ın karlı ve karanlık sokaklarında,
Acıya dair her şey savrulmuş dört bir yana,
Buz gibi çadırda, sarınsa da battaniyesine,
Küçücük dünyasında dünü düşünüp
Sıcacık bir yuva özlemi içinde,
Korkulu gözlerle bakan bir çocuk gibiyim.
Tek fark; gözlerin geldikçe aklıma,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta