Acaba”
İçimde bir çocuk var,
sıklıkla fısıldıyor bana:
"İyi insanlar hâlâ var," diyor,
"Sevmek bitmedi, güvenmek ölmedi."
Kendimle Kaldım”
Bir zamanlar içim çocuktu,
İnandı, bağlandı, güvendi.
Bir çift gözle aydınlandı,
Bir çift sözle karardı.
Kırılmış Ama Güçlü
Bak, buradayım…
Duyguların elleriyle yoğrulmuş bir sesim ben.
Yalnızlığı tanıdım; adı bazen ormandı,
Bazen de denizin kıyısında unutulmuş bir şarkı.
Sessiz Bir Aşkın İtirafı
Nesin sen kadın?
Sevdam mı, aşkım mı,
Yoksa gelip geçici bir heves mi?
Bazen bir teselli,
Sol Yanımda Kalan Sen
Sen benim sol yanımdın sevgili,
Şimdi yok saydığım sen…
Gidişinle ben sevmeyi bıraktım,
Kalbimi toprağa gömdüm,
Tanıdıklarım
(İlhamla: Can Yücel’den sonra…)
nsanlar tanıdım,
Gülüşünün ardına zehir saklayan,
Kelimeler elimden düşüyor,
sanki yük taşıyan birer taş gibi.
Ne sanat için,
ne başkalarının alkışı için —
sadece içimdeki ağırlığı
biraz olsun hafifletmek için.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!