Bilimi sevdim diye huzur bozan oldum,
“Niye?” dedim diye sınır aşan oldum.
Soru günah sayılan bu sessiz çağda
Ben merakı seçtim, bedeli baştan oldum.
İbrahim Halil Bağmancı — adım bir itiraz,
Çünkü akıl yürürken, düzen ister biraz susmaz.
Bağmancıyım ben gerçeğe, korkuya değil,
Bu ülkede soru suçsa,
ben suçtan vazgeçmem —
çünkü cehalet itaat ister, hakikat asla diz çökmez.
Ve
Bilim soruyla doğar, toplum sus der,
Soru çoğaldıkça düzen ürperir, pus der.
Akıl özgür değilse ilerleme yalan,
Ezber kutsalsa toplum karanlığa varan.
Kayıt Tarihi : 4.2.2026 00:52:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
İbrahim Halil Bağmancı, cevaplarla değil sorularla büyüdü. O, kendini hazır doğruların içinde değil; nedenlerin, deneylerin ve şüphelerin ortasında buldu. Bilimi sevdi çünkü bilim korkmazdı. Ama onun yaşadığı yerde korku kutsaldı; soru ise ayıp, hatta günah sayılırdı. O sordu. Sorduğu için dışlandı, susturulmak istendi. “Tesadüfen doğdum,” dedi, “ama zorunlu yaşıyorum.” Bu zorunluluk ona kader diye anlatıldı, ama o kaderin ardında insan korkusu gördü. İbrahim Halil Bağmancı, inanmamak için değil, kör inanmayı reddetmek için konuştu. Çünkü ona göre gerçek, susarak değil ısrarla sorarak bulunurdu. Bu yüzden rahatsız ediciydi. Çünkü bazı toplumlar cevaptan değil, sorudan korkar.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!