Huzurum Kalmadı Şiiri - Hamit Atay

Huzurum Kalmadı

Huzurum kalmadı,
Adını anmadan geçen günlerimde.
Ne sabahlar iyi geliyor artık,
Ne geceler teselli.

İçimde bir şey eksik değil,
Kırık…
Toplanmıyor,
Üstü örtülmüyor.
Zaman geçiyor diyorlar,
Zaman sadece susmayı öğretiyor.

Huzurum kalmadı,
Kalabalıklar çoğaldıkça.
Herkes bir şey anlatıyor,
Kimse duymuyor.
Ben içimde bir cümleyi bitiremiyorum,
Dilimin ucunda yıllardır.

Gülüyorum bazen,
Yanlış anlaşılmasın diye.
İyiyim diyorum,
Daha fazla sorulmasın diye.
İnsanın kendini koruması da
Bir çeşit yalnızlıkmış meğer.

Huzurum kalmadı,
Çünkü çok inandım.
İnsan sandıklarım
Birer ders çıktı karşıma.
Sevgi diye tuttuklarım
Avucumdan kayıp gitti.

Geceler ağır,
Uyku uzak.
Düşünceler sıraya girmiş
Kafamın içinde.
Ne susturabiliyorum,
Ne de yüzleşmeye gücüm var.

Ama şunu öğrendim:
Huzur, birinin gelmesiyle değil,
Gitmesiyle başlıyormuş bazen.
Kalbimi yoran ne varsa
Yavaş yavaş kapı dışarı ediyorum.

Huzurum kalmadı belki,
Ama aramaktan vazgeçmedim.
Kırık bir kalple de yürünüyormuş hayatta,
Yeter ki insan
Kendini yarı yolda bırakmasın.

Hamit Atay