Huzur Kentim Şiiri - Serpil Uçarsu Ersoy

🩵
Bir zaman tüneline girdim
Yol nasıldı nereye gidiyordu hepsi muamma
*Adımlarımı ilk defa üstlenen bir yoldu kanımca.*
Karanlıktı.... Israrla ışık yaratmak istesemde Karanlıktı...
*Israrla gitmeye çalışan kırılası ayağım yürümeye direniyordu*
…

Yürüdüm…ama nasıl yürüdüm bilmiyorum.
Karanlığın içinden geçtikçe içimdeki fısıltılar da büyüdü.
Ne geri dönebilecek gücüm vardı,
ne de ileriye adım atacak bir sebebim.
Sanki hayat, beni kendi sessizliğine yatırıp
‘şimdi bekle’ diyordu.
İçimde neyin koptuğunu anlamadığım o anda
yalnızlığımın sesi kulağımı doldurdu…
Tam çökecekken, tam ‘buraya kadar’ derken
bir yerlerde incecik bir ışık kıpırdadı.

Benden bağımsız semaya doğruldu avuçlarım.
Rabbim el açtırdı bana
Ve Fısıldadı yüreğime
“bu senin sınavın
Karanlığında boğulma !”
Hissettim.
O beni seviyordu....

Bugün benim yeniden doğuşum
*Huzur kentimden duru bir ferahlık yayılıyordu içime.*
*Yeni bir bedende kendimle buluştuğum gün geldi*

Gözüm ne sende nede yüksekte
Sadece artık *içimin başkenti huzur kentimde*
Elimi açıp huzur bulduğum o sokakta...
💙
Şimdi bana Kimse sormasın;
Nerdesın?
Kiminlesin ?
Hangi yaştasın ?
Ben koca bir enkazdan çıkmış,
Huzur kentine kavuşan bir kız çocuğuyum.
Nüfusta görünen bir yaş dilimi var olsa da
huzur kentim de yeniden doğmuşum
Tarihe geçsin tez elden.
bugün benim doğum günüm.

☘️
Hazırlan yüreğim SERPİLme zamanı geldi ,
Kalk sokağın, ayaklarına ışık dolu halı serdi,
Şşşş sessizlik...
“Rabbim” de...
Huzursuzluk vereni de YARADANINA havale et.
....
Şimdi sessizce çekil kenara...
Ve izle....
İyiki doğdum Ben...
25/11/2025 23:00

Serpil U. Ersoy