Hüzünlerim Ve Ben Şiiri - Barış Taşdemir Bt

Haber gelmiyor rüzgârdan,
gözyaşları kavuruyor bedenimi.
Hiç çıkılmamış yolculuklar başlıyor içimde,
hiç yaşanmamış yorgunluklar çöküyor iç dünyama.

Yeni bir dünya kuruyorum kendime,
etrafım çöllerle çevrili.
Hayallerimde yeşil, küçük bir ülke var;
mutluluğu orada saklıyorum.
Susuz kalsam da…
çünkü umutlarımı yitirmek,
gladyatörün son kılıç darbesiyle
arena kumlarına düşmekti benim kaderim.

Benim dünyam bir arena,
gözyaşları yalancı bir toz bulutu.
Ve yağmuru getiren adam—
öyle âşık, öyle deli…
bir de gözyaşları var,
her şeyi sürükleyen.

Hüzün iliklerime işlediğinde
son çalan müzik düşer aklıma:
sen ve ben olmayan şarkımız.
Uzaklık olsa da
kokunu çekip güneşe bırakırım;
içimi ısıtırken
aşk volkanlaşır içimde.

Özgürlük türkülerimde
ellerim semaya kalkar,
“son bir umut” diyerek.
Yağmuru getiren adamın oğlu olarak
kızıl kumlara gömülürüm sessizce.

Ve kalırım…
Hüzünlerimle,
kendimle,
tek başıma.