Hüsran Şiiri - Selim Azizi

Kuvettle muhtemel seviyorum seni,
Buraya nerden geldik,
Hatırlamak için zorlasam da kendimi.
Zihnim hatırlamaz hiçbir şeyi...
Sen dışında kimseyi.

Şimdi gelmiş söylüyorsun ya bana:
"Rüyamda gördüm seni."
Uzun yıllar sakladım, söylemedim sana
Saçların bir güneş, uykusuz bıraktın sen beni.

Hüsran, hüsran bu başka bir şey değil.
Hâlâ üzmek istemiyor seni kalbim,
Sorsan bana nasılsın Selim?
Derim ki:
Ayıpsın fevkaladeyim.

Fevkaladeyim dedim ya, inanma sakın,
Bu kelime bende pansuman artık
Ne kan kaldı bende, ne akıl;
Ne de sana karşı zerre güvenim.

Geceler uzun, duvarlar sessiz
Ve herkes uyurken
Ben senin adını
İçimden yanlış yazıyorum.

Zaman geçiyor diyorlar,
Zaman benden geçiyor aslında.
Bir istasyonda indim,
Tren bensiz devam etti
Ben hâlâ peronda
Elimde hiç gönderilmeyecek bir mektupla...
Belki döner diye,
Belki sever diye,
Belki özler diye...

Kuvvetle muhtemel unuturdum seni
Eğer her şey bu kadar eksik olmasaydı.
Bir gülüş yarım, bir bakış tamamlanmamış
Ve kalbim
Yanlış kişide doğru kalmış.

Sorarlarsa yine iyiyim derim,
Çünkü başka bir cevabım yok.
Ama bil ki
İçimde hâlâ aynı rüya dönüyor:
Sen varsın,
Ve ben uyanmak istemiyorum.