Humma Salgını Şiiri - Ünal Serhat Yorgancı

Dört mevsim üzerinden kadın yükseldi.
Önce yabani erik ağacı gözlerini açtı,
Kayısı ağacı, daha sonra sarı humma salgını.

Bu zavallı, berrak saatte,
Gökyüzü temizlenmiş gibi görünürken,
Ama hiçbir şey vaat etmezken.
Havada yumuşak, sıcak ekmek, yol tozu,
Güneşte kurutulmamış çarşafların kokusu var.
Bahar henüz gelmedi,
—Eşikte tereddüt ediyor—
Dalların yeşil kabuğunun altında,
Henüz bilmeyen çocukların tevazusuna sahip,
Bir topun geceyi aydınlatabileceğini.

Henüz öldürülmemiş olmaktan mutluyuz.
Açılmış narların rengini seviyorum,
Armutların kabuğunu seviyorum,
Şafak vakti pazarların kokusunu seviyorum,
Üzümlerin tatlı ezikliğini seviyorum,
Ve geç olgunlaşan elmaların acılığını,
Ama daha da çok seviyorum,
Pes etmeyi reddeden bir kadının sesini.

Sana bunu yazıyorum,
Nemli bir odada,
Öksüren bir hücrenin kalbinde,
Gri bulutların süzüldüğü bir pencereden,
Ve yine de sana yazıyorum,
Soğuğa karşı, hapishaneye karşı,
Sana yazıyorum, yavaş bir öfkeyle,
Çiçeklerini açmayı reddeden ağaçların inatçılığıyla.
Yazıyorum kapalı kapıya kemiklerimle vurur gibi.
Yazıyorum sevmek için zamanı olmayanlar için,
Böylece bir gün elin, avucumda olması için,
Sevgilim, dünya açık bir yara,
Ve biz, düşünen iki et parçası,
Yaşanılabilir bir anın küstah tatlılığı içinde...