Hükmüm Yok Artık Sende Şiiri - Efsun Bkr

Bir yangın artığıyım, göğsümde közden bir harf,
Kanatlarımda geçmişin, kavruk ve sessiz izi.
Uçurum kenarında, rüzgârla kurduğum bir zarf,
Küllerimden gül toplarım, unutmuşum kendimi.

Eski bir masalın, rengi solmuş düğümü,
Her bir tüyümde başka, bir hayatın ağırlığı.
Gören sanır ki yandım, bitti artık hükmüm,
Oysa küllerimdir benim, en derin bağımlılığım.

Toprakla buluşunca, o dumanlı avuçlarım,
Bir gonca filizlenir, nazlı ve mahzun tenimde.
Ben bu gülleri sabırla, yalnızlığıma başlarım,
Aşkın ne önemi var, bu ıssız mahşer yerinde?
İster sev, ister geç git, gölgene bile değmem,
Bu yanık kanatların gökyüzü, kendi sessizliği.
Ben kendi küllerimle, çiçeklenen bir erdemim,
Sevdanın da, vefanın da, hükmü yoktur bu iklimde.