Mevlana Şiiri - İlyas Memiş

Bir güneşti, hakikat semasında Mevlana,
Aydınlattı çağları, ışık saçtı cihana,
Açtı ufuklarını sonsuzluğun insana.

Sevgi dedi, aşk dedi, gönül dedi, dil dedi.
Hoşgörü abidesi Ol Hazreti Mevlana.

Hayatı hicret hicran, ölümü vuslat bildi,
Dünyayı bir seyrangâh, ukbayı murat bildi,
Rızayı ilahiyi en büyük maksat bildi.

Aldanma masivaya, gerçekleri bil dedi.
Hoşgörü abidesi Ol Hazreti Mevlana.

Neyin nağmeleriyle semalarda dönerdi,
Yüreği Hak aşkıyla, hikmet ile yanardı,
Nice katı kalpleri muhabbetle onardı.

Kin, nefret, düşmanlığı gönüllerden sil dedi.
Hoşgörü abidesi Ol Hazreti Mevlana.

Bir ırmaktı çağlayan çöllerin ortasında,
Bir yıldızdı parlayan marifet fezasında,
Bir volkandı kaynayan hakikat deryasında.

Yaktı aşk ocağını alev dedi, gül dedi.
Hoşgörü abidesi Ol Hazreti Mevlana.

Sevginin, kardeşliğin, barışın simgesiydi;
İnsanı insan yapan değerlerin sesiydi,
Deryaların ötesi, dağların zirvesiydi.

Bırak bu sığ suları, ummanlara dal dedi.
Hoşgörü abidesi Ol Hazreti Mevlana.

Tövbeni yüz kere de bozmuş olsan yine gel,
Gaflet bozkırlarında tozmuş olsan yine gel,
Hak’tan ümit kesilmez, gel bu doğru yöne gel.

Gel gel ne olursan ol, kim olursan gel dedi.
Hoşgörü abidesi Ol Hazreti Mevlana.

Mart 2008