Hoşgeldin Kasım Şiiri - Hamit Atay

HOŞGELDİN KASIM

Hoşgeldin Kasım…
Rüzgârın sesiyle geldi yine hüzün,
Yapraklar birer birer veda ediyor dallarına,
Gökyüzü, yorgun bulutlarla örtüyor kalbini.
Sanki her köşede bir veda saklı,

Her adımda bir hatıra, bir eksilme…
Geceler uzun, sessizlik derin,
Soğuk camlara düşen nefes gibi kırılgan içim.
Bir zamanlar sevda kokan caddeler,

Şimdi yağmurun altında yalnız yürüyüşlerime tanık.
Kasım’ın elleri buz kesmiş,
Ama ben hâlâ Ekim’in sıcaklığını ararım.
Bir fincan kahve,

Birkaç eski mektup,
Bir fotoğrafın gölgesinde unuttuğum tebessüm…
Kalbim, bir soba gibi köz tutmaz artık,
Yanmayı da, ısınmayı da unuttu galiba.

Kasım, seninle başlar iç hesaplarım,
Kendimle barışmak isterim ama,
Her defasında bir şiir kanar sayfalarımda.
Gidenleri düşünürüm, dönmeyenleri,

Bir isim takılır dilime, söylenmez…
Bir anı düşer yüreğime, silinmez…
Ah Kasım…
Sen gelişinle bir son getirirsin çoğu şeye,

Ama ben her defasında senden umut beklerim.
Belki bu defa bir mucize olur,
Belki bir gülüş düşer gönül pencereme.
Hoşgeldin yine, hüzünlerin ayı,

Dostun az, sessizliğin çok olan mevsim…
Yine yazacağım seni, her yaprak düşüşünde,
Biraz özlemle, biraz pişmanlıkla…
Ve bil ki, ne kadar yorgun olsam da,

Ben hâlâ her Kasım’da yeniden başlıyorum hayata.
Hamit Atay