eyy gönül koymalarımın en çocuk yüreklisi
özümde yoğun bir telaşla
yarınsız çiçeklerin çözümsüz çırpınışlarındayım
dellenmiş hayallerimin kefene sığmaz duruşlarından koptum
demeye kalmadan
geçmişin imzasız çizili satırlarından bul getir beni
çoktan sıyırdın hayattalığımı işkence çukurlarını
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta