Hoşçakal... Şiiri - Halil İbrahim Çimendağ

Sen kal,
ben giderim yenilerek…
gözlerimde korku
sırtımda bir ağır çıkı
boynumdan yaftamı indirerek…
kesti ilmeğini küçücük bir çakı! ..

Bırakmazdım sana bir türkü
Yenemedim gönlü bir türlü…
Sen kal,
Ben giderim dövünerek!

Hoşçakal! ...
Telaşımı bağışla öpemedim!
Hüzün ayrılığa böyle iniyor işte!
Ve gülmek gidene yakışmıyor bence!
İstersen sen git diyeceğim
Ama kal!
Ben giderim acımı tükürerek…
Keser sancımı belki bir ufak!

Ama yok; içmeyeceğim!
Adam diyorum böyle günahkar oluyor işte!
Sevdiklerini bırakarak ya da gömerek!
Adam böyle katil, böyle yolcu oluyor işte,
Hoşçakal…
Hem de seni sevdiğimi bilerek! ...

Otobüsteki kimse
bilmiyor nasılsa yenildiğimi…
aman o teyze
çakmasın diye ağlatmadım gözlerimi!
Nasılsa şoförün de umrunda değilim, değil mi?
Acaba son mektubunu muavin okursa, delirmez mi?
Yok be!
Daha neler!
Oğlum ne bilsinler benim yıkıldığımı!
Ama artık kimse,
Güle güle demeyecek mağrur edip başını değil mi?
Hah şöyle!
Sen kal,
Ben giderim içimi otogara dökerek!

İşte şimdi hoşçakal!
Seni sonra anlatırım nasılsa,
Manav’ın kızına
Seni yendiğimi söyleyerek!

16.06.2004/Kırıkkale/h.i.ç.