Hönül sarayına Şiiri - Murat Ülkü

Gönül sarayına hileyle giren,
Dost maskesi takıp ömürden çalan,
Bir mızrak misali sırtımdan vuran,
Gözümde bir damla yaş olamazsın.
​
​Acımak, kendine zulmetmek demek,
Zayi olur gider verilen emek.
Yılanla bir kapta yenilmez yemek,
Sofranda bir lokma aş olamazsın.
​
​Merhamet bekleme kırık aynadan,
Vazgeçtim artık o sahte dünyadan.
Uyanıp çıktım ya tatlı rüyadan,
Bağrıma basacak taş olamazsın.
​
​Affetmek, yarayı derinleştirmek,
Haine yeniden güç bahşetmekmiş.
Zalimle bir yolda her gün yürümek,
Ömrüme bahar ya da kış olamazsın.
​
​Bittiği noktada başlar hakikat,
Haine gösterilmez asla nezaket.
Gönül kapısında kopsa kıyamet,
İçeri girecek dost olamazsın.
​
​Bir kez sarsıldı mı güven kalesi,
Duyulmaz pişmanlık, çıkmaz hiç sesi.
Zehirle karışmış nefret nefesi,
Ruhumu ısıtan köz olamazsın.
​
​Gidenin ardına bakmak hatadır,
Acıyan yürekler elbet yastadır.
Sırtımdaki hançer hala tazedir,
Dilimde tatlı bir söz olamazsın.
​
​Zayıflık değildir kapıyı kapamak,
Kendi onuruna sahip çıkmaktır.
Affedip ateşi yeniden yakmak,
Ömrüme yeni bir iz olamazsın.
​
​Sen beni yıktığını sanırken o an,
Ben küllerimden yeniden doğdum.
Kaybolan sadece sendeki yalan,
Ben kendi yolumda ışığımı buldum.
​
​Giderken aldığın sadece gölgem,
Asıl cevher bende, sende ise cam.
Yıkıldı sandığın bu kutsal bölgem,
Artık her hileye karşı tam bir gam.
​
​Sen sadakati bir yük gibi attın,
Paha biçilemez bir dostu sattın.
Kendi dünyanı karanlığa kattın,
Benim zirveme bir daha ulaşamazsın.
​
​Kaybeden sensin, bu büyük bir yara,
Düşersin sonunda bitmez bir kora.
Benim gönlüm artık gelmez hiç zora,
Dönüp de bakacağın yüz olamazsın.
​
​Kendi enkazımdan bir ordu kurdum,
Gözümdeki bağı söküp de vurdum.
Ben artık kendime en sadık yurdum,
Sende zerre kadar kalmadı aslım.