Hikmet Çavdar Şiirleri - Şair Hikmet Çavdar

Bazı zenginlikler vardır ki gözle görülmez; fakat insanın bütün varlığını aydınlatır. Allah insana böyle bir hazine vermiştir: duygular. Sevmek mesela… Sadece birine yönelmiş bir his değildir; insanın kendi içindeki iyiliği fark etmesidir. Sevilmek ise varlığının kabul edilmesi, “iyisin” denmeden iyi olduğunu hissetmektir.

Üzülmek, ağlamak, acı duymak… Bunlar çoğu zaman zayıflık sanılır. Oysa acı, kalbin hâlâ canlı olduğunun işaretidir. Vicdan sızlıyorsa, insan hâlâ insandır. Çünkü asıl yoksulluk, hissetmemektir.

Özlemek… Mesafelerin değil, bağların kanıtıdır. Ümit etmek… Karanlıkta bile ışığın mümkün olduğuna inanabilmektir. Affetmek ise belki de insanın kendine verdiği en büyük özgürlüktür. Kin, insanın omzuna yük olur; affetmek ise o yükü bırakabilmektir.

Aramızda
haritaların ölçemediği
bir yakınlık var.

Rüzgârın taşıdığı
isimsiz bir sıcaklık gibi

Açılan her kapının ardında
Belki gelirsin diye bekliyorum seni.
Kalabalıklar içinde bile
Gözlerim hep seni arıyor.

Hiç beklemediğim bir anda

Kar yağıyor memlekete sevgilim.
Sadece dağlara değil,
sadece Sakarya’nın doruklarına değil
suskun meydanlara,
erken kapanan kepenklere,
üşüyen çocuk ellerine de.

Bugün günlerden cuma; içimde nur,
Semaya yükselir ezanla huzur.
Ufukta altın bir sabah durur,
Gönlümde dalgalanır ince bir sürur.

Evin içinde dolaşan bir gölgeydim,
duvarlara sürtünen sessizliğimle.
Bir aynaya çarptı yüzüm
camın içinden bana bakan
başka bir mevsimdi.

Dilersen,
mısralarına gökyüzünün genişliğini katayım.

Her sözcük
bir yıldız gibi yerini bulsun;
ve adın,

Yürek ateşiyle yanan
Sakarya Nehri gibisin sen;
Kıvrıla kıvrıla değil artık,
Baş kaldırarak akarsın
Karadeniz’e.

Yüreğim dalgandıkça kıyılarıma sen çarpıyorsun,
Yokluğunun soğukluğu var tenimde…
Bir de hasretin sancıyor
Gözlerim gözlerine çarptıkça.

Sustum; adını rüzgâra bıraktım,

Bu evrenin özgür çocuklarıyız.
Yolumuz ayrı düşmüş,
yönümüz başka ufuklara çevrilmiş,
yörüngemiz birbirinden uzak
iki gezegen gibi.