Sanat fakirlikten emandır bize,
Altın bilezik takmalı kolumuza,
Maskara oluruz,çolul çocuğa,
Rızkın ticarette,onda dokuzu.
Deprem ilahi ikaz bilin,
Başka bir düşünceyi silin,
Ondan habersiz bir şey olmaz,
Kıtalar birbirine vurmaz.
Sen ne kadar bencil,vicdansız çıktın,
Kış gününde beni,yolda bıraktın,
Yakıştı mı sana,bu yaptıkların,
Beni bir çöp gibi,yerlere attın.
Abdülkadir Geylani,henüz çocuk yaşında,
Bir arefe gününde,çifte gitti tarlaya,
Tutundu kuyruğuna,bir alaca öküzün,
Oynamaya başladı,çocuktu oyun düğün.
Yetimler dünyanın gülü,
Sevdi onu Hak Resulü,
Evlad edindiler onu,
Yetimler dünyanın gülü.
Seherde açılır eller semaya,
Kuşlar ormanda şakırlar Allaha,
Gözlerim kapalı kalp uyumakta,
Rabbimi zikrederim ben doya doya.
Besmelesiz yemek yeme,
Fakir olursun sen oğlum,
Cünüp iken yiyip içme,
Rızkın az olur oğlum.
Ne bileyim ben,
Eğitim,öğretim,okul,
Yığınlarca,dağ gibi bir çok sorun,
Doğuda elektrik parası vermiyorlarmış,
Beşyüz yetmiş birde o,teşrif etti Mekkede,
Babasıdır Abdullah,annesidir Amine,
Abdulmuttalip derler,o güzel dedesine,
Canım sana fedadır,öksüz yetim Muhammed.
Yalandır bu dünya kalmaz kimseye,
Hani anan baban hani nerede,
Servet ile malın kalır geride,
Can verir sonunda hep azraile.
Doğarda insanlar bebeklik yaşar,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!