Hicret Şiiri - Rasih Hacıkadiroğlu

HİCRET'e DOĞRU
LA TAHZEN

Güneş dışarda mı sanırsın?
Hayır, güneş mağaranın kalbine doğdu.
Bir taş parçası değildi orası,
Hakk’ın nazar ettiği bir gönüldü.

Sevr Dağı başını eğdi,
“Kimsiniz siz?” der gibi sustu.
İki can girdi bir sırra,
Âlem bir nefesliğine durdu.

Fahr-i Kâinat adım attı içeri,
Zaman secdeye kapandı.
Yar-ı gâr yanındaydı,
Korku bile utandı.

Mağaranın içi karanlık sanırsın,
Oysa nurdan görünmezdi.
Gözle değil kalple bakan
Orda cenneti seyrederdi.

Dışarda iz süren öfke vardı,
Hırsın ayağı koştu kapıya.
Örümcek iplikten değil,
Rahmetten perde çekti dünyaya.

Bir ağ gerildi, bir kader yazıldı,
Düşman gözü kör oldu.
Hak dostunu gizleyince
Dağ bile sır saklar oldu.

Sıddık’ın dizleri titredi,
İnsan korkudur, kuldur nihayet.
Dedi: “Ya Resûl, ya Habîb…”
Sesini yuttu hayret.

Bir ses indi gökten değil,
Gönülden gönüle aktı:
La tahzen…
İnnellâhe me‘anâ…

“Üzülme ey yâr,” dedi,
“Biz iki değil, üçüz burada.
Biri sen, biri ben,
Biri de Hakk’ın kudreti arada.

Görmezler bizi,” dedi,
“Gözleri hırsla örtülü.
Perde indi didelerine,
Aklı var, kalbi mühürlü.”

Ve geçip gittiler…
Fırtına kendi kendini yordu.
Dost dosta yaslanınca
Dağ bile yol olur oldu.

Yol açıldı Medine’ye,
Taşlar tekbir getirdi.
Bir şehir sevince durdu,
Güller kapıları giydirdi.

Can canana yürüdü,
Ayak değil kalp gitti.
Bir hicret değil bu yalnız,
Kuldan Hakk’a bir yürüyüştü.

Ey sen ki korku mağarasında
yalnız kaldım sanırsın,
Bil ki örümcek kadar bir teslimiyet
seni alemlere sultan kılar.

Bir kez de sen işit o sesi:
La tahzen…
Üzülme ey gönül…
Çünkü Hak, her an seninledir.