Hiçliğin Evi Şiiri - Fikret Adımol

Her ev bir keder
ayrılık düştüyse eğer.
Ateş düştüğü yeri yakar,
yangını ayrı, enkazı ayrı beter.

Her ev bir afet,
yalnızlık büyük sefalet.
Dünyası üzerine yıkıldı,
ayrılık ayrı, yalnızlık ayrı felaket.

Geceye hüznü yakıştırmış birileri,
birilerinin gecelerini hiç etmiş kimileri.
Yalnız bir gecede hiçliğin evinde,
dona kalır zaman gitmez ileri.

Birileri gecesiyle gündüzüyle
devam ederken ömrüne,
yalnızlığı yatılı misafiri olan birilerinin
günyüzü görmek neyine.

Birileri gece olup sarılırken tütününe,
kimileri keyif sigarasını tüttürmekte.
Birilerine afet olan kimileri
gününü gün ederken,
birileri hiç kimseye,
kimileri herkese benzemekte...