Hiciv Şiiri - Yücel Özkü

HİCİV
Ölüm dolaşır islam topraklarında,
Gözyaşı damlar taş duvarlara.
Hüzün çöker akşam gibi
Anaların yüreğine, ağır, karanlık.

Bir bebek ağlar boş beşiğinde,
Süt kokusu yerine
Yoksulluğun keskin rüzgârı eser.
Ekmek yok sofrada,
Ama dualar kadar çok
Sabır öğüdü var dillerde.

Nutuk atarlar yüksek kürsülerden,
Süslü Ramazan sofralarında
Kaşıklar ışıldar altın gibi.
Şükür ederler tok midelerle,
Niyaz, kader, nasip diye
Fetvâ sallarlar havaya.

Oysa bir anne
Çocuğunun yüzüne bakıp
Sessizce parçalanır gecelerde.
Çünkü umut artık
Bir lokma ekmek kadar uzakta.

Ve onlar
Bir tabloya sığınmış zenginlik gibi
Keyif çatarlar menülerinde;
Sanki acı
Bir ressamın fırçasında donmuş
Uzak bir renkmiş gibi.

Söyleyin şimdi:
Bu dünyanın neresinde adalet?
Söyleyin
Anaların gözyaşı
Hangi terazide tartılır?

Yücel ÖZKÜ
08 Mart 2026/05:14