Hiç Kimse Şiiri - Jekpot Senkaybettin

Hiç kimse anlamıyor değil mi seni,
Hiç kimse…
Kalabalığın içindesin ama
Sesin duvara çarpıp geri dönüyor.

Aslında seninle konuşan herkes
Gözlerinin içine bakıp
“Anlıyorum” diyor.
Ama o cümle,
Seni değil
Kendini avutmak için söylenmiş bir yalan.

Kimse seni dinlemiyor,
Herkes sırasını bekliyor konuşmak için.
Söz senin gibi görünür
Ama anlatılan hep onların hikâyesidir.

Kime sorsan
En ağır acı ondadır.
En büyük yara onun göğsünde açılmıştır.
En karanlık gece onun üstüne çökmüştür.
Herkes kendi gözyaşını
Dünyanın merkezine koyar.

Ve sen,
Sessizce köşede durursun,
Kimsenin yük saymadığı
Ama kimsenin de taşımadığı bir acıyla.

Herkes kendi acısına başrol,
Başkalarınınkine figüran.
Alkışlar kendine,
Sabır başkasına düşer.

Derler ki
“Ağlamayan çocuğa meme vermezler.”
Peki ya
İçine ağlayanlar?
Geceleri sessizce dağılanlar?
Kimsenin görmediği gözyaşları
Neden hiç hak etmez bir merhemi?

Birini anlamak için
Sesinin titremesi mi gerekir?
Birine sarılmak için
Ölümle mi yüzleşmesi?
Birini affetmek için
Toprağın altına mı girmesi gerekiyor insanın?

Ben anlatıyorum,
Cümlelerim yarım kalıyor.
Çünkü duymak istemeyen çok.
Çünkü herkes
Kendi gürültüsünde boğulmuş.

Ben susuyorum,
Sessizliğim çığlık oluyor.
Ama kimse dönüp bakmıyor,
Çünkü çığlıklar
Başkasına aitse rahatsız eder.

Beni anlamanı istemiyorum artık,
Yoruldum kendimi savunmaktan.
Sadece dinle,
Cevap verme.
Kıyaslama.
Kendi yaranı araya sıkıştırma.

Bazen insan
Anlaşılmak değil,
Yarışılmadan dinlenmek ister.

Belki de mesele
Herkesin konuşması değil,
Birinin
Gerçekten susup
Gerçekten dinlemesidir.