Hiç Şiiri - Andelip Andelip

Amelim karıştı her an riyâya,
Aklımı başıma alamadım hiç.
Hicranı giydirdim renkli rüyâya,
Bir gül gibi koku, salamadım hiç.

Zikrimle mühürlü oldu gafletim,
Özümden uzaktır şimdi nefretim,
İhlasla bezendi her bir niyetim,
Dertlere sabredip kalamadım hiç.

Dünyayı sevmedim, mal gözümde yük,
Ruhumda bir hicran, günahım büyük,
Kuldan yok beklentim, ukbâya dönük,
Günahı tevbeyle silemedim hiç.

Düşeni kaldırıp, ederken nazâr,
Kırmadım kimseyi, önümde mezâr,
Nefsin hevesinden, işittim azâr
Kibre ve gurura, dalamadım hiç.

Bir hayra niyetle attım bir adım,
Nice han içinde kalmadı tadım,
Ben sırra ererken, olmadı yâdım,
Mazluma teselli olamadım hiç.

İmânım gönlümde taş gibi durur,
Yalan riya olup, ruhumu vurur,
Gıybet ve iftira, kalbi savurur,
Gönülden şükredip, gelemedim hiç.

Kimseye yük olmam bu halde aslâ
Gönül bir dergâhtır, söze kıyaslâ
Derdimi sancımı bilmeyen dostla
Paylaşacak bir sır, bulamadım hiç.

Her nimette korktum, şükretmek için,
Cürmü ve günahı terketmek için,.
Yaradanı kalpten zikretmek için,
Hakk’ın rızâsıyla dolamadım hiç.
...andelip...