Heybem Doldu Şiiri - Sadık Kocabaş

GÖNÜL HEYBEM DOLU :

Israr etme gülüm, dökme içimi,
Anlatırsam eğer, viran olursun.
Gönlümden sökemem sevda suçunu,
Kendine yük olur, ziyan olursun.

Sevdayı benzettim, uçan bir kuşa,
Kanadım kırılsa, giderim boşa.
Yuvada aç kalsam, dönsem de taşa,
Sabrı bilmez isen, nalan olursun.

Bir tomurcuk güldür, sarmış özümü,
Kırılırsa boynum, yummaz gözümü.
Korkarım kül eyler, kendi közümü,
Mevsimsiz açarsan, hazan olursun.

Yüce dağ başının, buzu gibiyim,
Kendi yangınımın, közü gibiyim.
Güneşin kavuran, yüzü gibiyim,
Dokunma yanarsın, pişman olursun.

Zamanın aşkları, on para etmez,
Gönülden sevdaya, güçleri yetmez.
Bu kirli sokakta, dumanlar tütmez,
Yanlış duraklarda, talan olursun.

Yolum uzun benim, vaktim çok dardır,
Heybemde haktan bir, emanet vardır.
Küssen de darılsan, yerin hep yardır,
𝓚𝓪𝓵𝓮𝓶𝓼𝓲𝔃 𝓢𝓱𝓪𝓲𝓻, derman olursun.