Hevesim Şiiri - Erkan Tankut

Seviyor muydu bilmiyorum…
Ama benimle hep yarına dair konuşuyordu.
“Şöyle mutlu oluruz, böyle güzel günler yaşarız,”
diyordu ya hani…
İnsan böyle cümlelere çabuk inanıyor,
Hele kalbi biraz yorulmuşsa
Biraz da umut arıyorsa.

Ben hevesleniyordum işte.
Birinin gözünde kendime bir yer bulmanın
Çocuk gibi sevindiren bir tarafı vardı.
Bir tebessüm, bir söz, bir ihtimal…
Hepsi bana “Belki” diyordu,
“Belki bu kez olur.”

Ama sonra,
Hiçbir şey olmamış gibi davranıyordu.
Sanki kurduğumuz hayaller
Havada asılı kalmış da
Bir tek ben görüyormuşum gibi…
Ben neye tutunacağımı şaşırırken
O sadece uzaklaşıyordu.

Oysa ben mutlu olmak istiyordum.
Küçücük bir ilgi bile
Bende dağ gibi karşılık buluyordu.
Hevesim kolay kırılmıyor sanırdım,
Ama insanın içini en çok
Kırılan heves acıtıyormuş.

14 Şubat’ta doğdum ben.
Adı sevgiyle anılan bir gün…
Doğum günüm,
En mutlu günüm olsun isterdim.
Ama her yıl,
Kutlamaktan çok hatırlatan bir yanıyla geldi:
Yarıda kalan sözleri,
Olmamış mutlulukları,
Eksik bırakılan beni…

Belki o beni hiç sevmedi,
Belki sadece konuşması güzeldi.
Ama ben hâlâ inanmak istiyorum,
Bir sözün yarım kalmayacağı bir sevgiye.
Hevesimi büyüten,
Üstüne titreyen bir yürek istiyorum.

Çünkü ben hâlâ bir gün
14 Şubat geldiğinde
Gerçekten doğmuş gibi hissetmeyi,
Hevesim kırılmadan gülümsemeyi,
Ve “Bu kez oldu,” demeyi bekliyorum.