Herzeyim Şiiri - Tufan Çelik

Satırlarıma neresinden başlasam bilemedim.
Henüz daha bana bakmadan aşık olduğum gözlerinden mi,
Dokunmamama rağmen özlediğim bedeninden mi,
En iyisi kötü özellikerinden başlayayım.

Başlayayım ve başlamam ile bitirmem bir olsun.
Bir çocuk masumiyeti ile seviyorum onu.
Benden her ayrılışında oyunacağımı elimden almışlar gibi hissediyorum.
Bedenim ağlıyor oysa hiç dokunmadı kusursuz güzellikteki bedenine.
Birden ruhum ortaya çıkıp bu ağlamayı kesiyor mamafih ruhum benim o kadın,

Bu kadın bu dünyadan mı bilmesemde,benim dünyamdaki güneşim o kadın.
Onun verdiği sıcaklık bırakın bedenimi,ruhumu kavuruyor.
Aklımı başımdan alıp ona doğru bir yolculuğa çıkartıyor.
Geri dönüşü olmayan,sonsuza kadar süren bir yolculuk bu.

Bir kadın tasavvur etsem bu kadar mükemmelini hayal edemezdim.
Sanki hayattaki bütün kötülüklere karşı çıkıp mükemmel olan bir kadın.
Günün sonunda ölecek olmasını bilmesini rağmen kelebek neşesi,gibi seviyorum onu ve ruhunu,
Günün sonunda ölmüyorum ama her gün yeniden aşık oluyorum.