Herkimse Şiiri - Güray Özçiflikçi

O ki içimde farklı fikirlere sahip birisi.
Ben onu kabul ediyorum, fakat konuşmak istemiyorum.
Susmuyor oysa; anlatacak şeyleri var, haykıracak.
Eylemleri var kutsal, planlı.
Yüzleri var kimine karşı.
Sebepleri var susmayışının.
Cevap verdiğimle övünmeden ayaklanır.
Dalar, griye güneş sanıp dalan gazel gibi.
Zira sabırsız biriyimdir.

'Dolaşmak' derdim içimdeki bu çığlığa.
Derdim dolaşmak olmasa da.
Bir Amerikan sarmaşığı var parmaklarımı tutan.
Atletle gezdiğim bu sokaklarda,
Denesem de dilimi ısırmayı,
Köpeklerden korkmayı, kedi sevmeyi,
Islanmayı.
Düşünsem de kalkınmayı, ayrılmayı, sayılmayı, yalanı.
Müsaade vermeyen o, her zaman buradaydı.

Omuzlarımda mükerrer bir sancı hâsıl.
Biçareyim. İzahım da yok.
Rafta divit, tabanca ve tuval, duvarda.
Orada dumana dar gelen bir havza vardır.
Boğulur kendince, boğulur, boğulur.
Açılır pencere; çıkarken tanrı fikrine, dönüp bakarım.
Kurtuluşun yahut ayrılığın dargınlığına.
Dolaşırdım kendimle, o olmazdı, kalırdı orada.
Babası zengin bu milletin evsiz halkı.
Yürürdü arkamdan devrim naralarıyla.
Bir ses duyardım gaybtan: "Uyan."

Açılır gözüm, ve bugün de gördüğüm ilk güneş annemin yüzü.
Gider, kireçle yıkayıp yüzümü,
Büyük bir yenilik korkusu ve telaşla,
Varıp parfümlü paketlerden açılan jelatinleri yırtarak
Sosyalistlere hizmet ederdim.
İçimde kapitalizm nefretiyle; sermaye kazanmaya.

Ve yine gelip konuşmaya başlıyor.
O ki usumun kabzesine sarınıp bırakmayan,
Karbon elyaftan sargılı yarasıyla devam eden konuşmaya,
Kafamdaki sestir.
Olur da bir gün terk ederse beni,
Ben de yazarım bir not defterime;
"Belki gelmem bir daha."
İşte böyle karton sarısı günlerde,
Ben, o ve sokakta ve atlet,
Dolaşırdık.
Derdimiz dolaşmak olmasa da.