Herhangian Şiiri - Hayrettin Kaplan

Gecenin karanlığına karıştı Tartışarak, Kadınla adam. Bir çekirge çatladı. Bağıra bağıra. Balıktaydı ihtiyar. Gülümseyerek misinesini çekiyordu. Ağzı Mayhoştu belli. Kıyı meyhanesinde iki yaşlı, Konuşacak bir şeyler arıyordu. Aynı anda. Suya düşmüştü düşleri genç oğlanın. Kızgınlıktan gözleri dolmuştu. Kız bir daha görüşmeyelim mi dedi ki. Doktor eks dedi. Soğudu hayat birden bire. Adamın eli ayağına dolaştı. Ailece dondurma yerken, Çocuklarını öpüyordu, Ayrılık rüzgârı estirmek istemiyen baba. Kadınların sesi karıştı. Yaprakların uğultusuna. Birileri ölüyordu. Ya felaketten ya kederden. Bitiyordu yavaş yavaş her şeyin sonu gibi. Ya hayatın tadı çıkarılıyor ya da suç işleniyordu. Bir savaş,bir zevk,bir haz içindi. Mafyanın can pazarı. Kadın çocuk düşürüyordu. Uzun, hüzünlere gebe. Karakol karakol değil ki, Her geleni hergele sanıyordu. İti,kopuğumu biter. Haberler kıçını kurtarmaya çalışan siyasetçilerin demeçleriyle doluydu. Reklamlar, Aç bir köpeğin hırlaması gibiydi. Onur, şeref neydi? Korku neler yaptırıyor du insana. Binlerce yıl önce, Yürekleri sökülerek tanrılara kurban verilen çocuklardan günümüze. Değişen neydi. Kan süzülüyordu dirseklerinden tapınak Rahiplerinin. Göğe kalkmış yumruğu korkutuyordu,Sürüleri. Böyle mi bitecekti. Son baharım da bu şarkı. Ya da henüz bitmemiş miydi.