Her Yer Karanlık Şiiri - Hamit Atay

Her Yer Karanlık

Her yer karanlık,
Bir yıldız bile yok bu gece.
Gökyüzü küsmüş sanki,
Ay saklanmış bulutun içine.
Sokak lambaları titrek,
Yorgun bir şehir uykusuz…

Benim içimse,
Bin yangınlık bir suskunlukta dolusuz.
Bir zamanlar umut kokardı rüzgâr,
Şimdi acı taşıyor sessizce.

Bir zamanlar kalbim çiçek açardı,
Şimdi her soluk, her nefes kış mevsiminde.
Kelimeler bile ürküyor dilimden,
Çünkü her biri seninle başlıyor,

Ve sensizlikle bitiyor cümlelerim…
Yalnızlığın ayak sesleri yankılanıyor duvarlarda,
Zaman geçmiyor,
Saatin tik takları bile benden utanıyor.

Camın önünde bir gölge,
Belki ben, belki hatıram…
İçimde bir çocuk ağlıyor hâlâ,
Anne diyor, gitme,

Bu gece her yer karanlık,
Bir ben üşüyorum bu odada.
Kırık bir aynada yüzüm kaybolmuş,
Tanıyamıyorum kendimi artık.

Ne bir dost sesi dokunuyor kulağıma,
Ne bir dua yüreğime ilaç.
Gidenler çok,
Kalanlar sanki gitmeye hazırlanıyor.

Bir ben kalıyorum hep,
Bir ben ve hiçliğin yankısı…
Her yer karanlık,
Ama en çok içim karanlık bu gece.

Ne kadar ışık yaksam,
Sönüyor umutlar birer birer.
Bir mum yaktım adını anarken,
Alevi titredi gözyaşlarımda,

Belki duydun,
Belki unuttun,
Ama ben hâlâ seni arıyorum,
Bu karanlığın içinde,

Kaybolmuş bir sabah gibi…
Bir gün doğarsa yeniden ışık,
Adını yazacağım ilk güneşe.

Ama o güne kadar,
Varsın karanlık olsun her yer,
Varsın sussun dünya…
Ben seni,
Karanlığın kalbinde bile sevmeye devam edeceğim. 🌙
Hamit Atay