Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
koskocaman bir yalnızlıktaki ayrılığı hüzün ve hasret ile karışık özleyen şair başka ne söyleyebilird ki?
Kutlarım...
Böylesi bir sevgiyi görmezden gelene ne yazık.
Yüreğine sağlık sevgili Tevfik.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta