Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Sizi canu gönülden tebrik ederim Herseyin fani oldugunu ve bir tek VARligin ebed oldugunu siirinizde kendimce bir daha kesfettim.
Nice siirlere...
Buna benzer bir düşünceyi aristo da söylemiş; 'panta rei, panta korei, kai uden menei'...herşey akar, herşey devinir ve hiçbir şey eskisi gibi kalmaz....Şiirin konusu güzel, hece ölçüsünde yazılmış olması da ona ahenk katmış. tebrikler.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta