Her Bayram Bunu Yaşarım Şiiri - Ali Admış

Bayram gelince,
insanların yüzü değişir derler.
Ben aynaya bakıyorum;
hiçbir şey değişmiyor.

Sanki herkesin içinde bir çocuk uyanıyor,
benim içimdeki çocuk
çoktan susmayı öğrenmiş.

Kapı çalınır,
şekerler dağıtılır,
gülüşler dolaşır evin içinde.
Bizde kapı bazen çalmazdı bile;
sessizlik de bayram sayılır mı?

Bir ayakkabım olmadı saklayacak,
yastığımın altında heyecanla bekleyeceğim;
ne yeni bir gömlek,
ne de sabah erkenden uyanmak için bir sebep.

Başkaları harçlık sayarken,
ben eksikleri saydım.
Kimse fark etmedi;
ama ben her bayram biraz daha büyüdüm.

Ev dediğin yer huzur kokar derler.
Bizde bazen sadece duvar vardı
ve duvarlar konuşmaz,
ama çok şey saklar.

Şimdi büyüdüm,
ama bayramlar değişmedi;
sadece içimdeki boşluk
daha sessiz, daha derin oldu.

Yine de,
içimde bir yerde
inatçı bir şey var.

Belki bir gün,
benim kuracağım bir evde,
bir çocuk
yastığının altına sakladığı bir mutlulukla uyur.

Ve ben o zaman anlarım:
bayram,
aslında hiç gelmeyen değilmiş,
geç gelenmiş.