Hepsi Bu... Şiiri - Döndü Dülger

Ben payıma düşen hüznü usulca omuzladım.
Biraz bekleyiş, biraz vazgeçiş,
Biraz da yaralı bir umut...
Yorulmuş bir yürekle, buz kesen odalarda,
Akıp gitmeyen zamanların içinde,
Hüzünle açılan sabahlara uyandım.

Ne kimseyi suçladım,
Ne de kendimi akladım.
Geride biraz eksik, biraz geç,
Biraz da susarak yaşayan bir ben bıraktım.
Hepsi bu...

Ve ben yaşayamadığım ömrün izini sürerken,
Bir ömür "belki" diye başlayıp,
"keşke" diye biten cümlelerde kendime rastladım.
Yine buğulanmış bir pencere kenarı,
Yine tek başıma bir akşam,
Yine bir fincan soğumuş çay,
Ve sevgiye aç kırık bir kalp.
Söylenecek ne kaldı ki geriye...
Hepsi bu...
Döndü Dülger