Seni soruyorlar, “geldi mi?” diye…
Doğru tanısaydı,
şu an kapımdaydı.
Diyorum acıya acıya yüreğimden;
herkesle aynıyım…
en çok da bu koydu:
onun bıraktığı iz.
Sözcükleri boşmuş,
nasıl inandım diyorum, nasıl…
Ben gerçekken, o sahteyken
oldum ziyan.
Ne kaldı ki geriye, ileriye?
Hep seven ben…
yine ben…
aaah…
ben… hep ben…
Asuman Taşbulak 2
Kayıt Tarihi : 9.05.2026 14:39:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!